Levensverhaal
Het eerste wat me opviel was hoe de zonsondergang weerkaatste in het raam van mijn appartement, warme strepen van oranje en roze over het glas werpend.
— Rijbewijs. Meteen. Vera had nog niet eens de motor uitgezet. De inspecteur stond al bij het raam, sloeg met zijn hand op het dak van de oude “Niva”.
De geur van ons nieuwe appartement in Kasimov was de geur van vrijheid. Hij bestond uit natte pleister, goedkope vinyl lijm en stof van verhuisdozen.
Ze zeggen dat wraak een gerecht is dat koud wordt geserveerd, maar ik serveerde het warm, recht uit de oven, samen met een geurige appelstrudel die ik
De plastic wieltjes van haar koffer tikten dof tegen de geribbelde tegels van de terminal, terwijl Sofia tegen het koude glas van het panoramaraam leunde
De rechtszaal voelde die ochtend ongewoon stil, alsof zelfs de lucht had besloten haar adem in te houden, omdat iedereen binnen leek te wachten op hetzelfde
Irina werd die zaterdag wakker met een zwaar hoofd, terwijl buiten de eerste ochtendlichtstralen nog maar net verschenen, en zij al met open ogen lag
DEEL 1 “Als jij je minnares mijn huis binnenbrengt… dan heb ik ook iemand uitgenodigd.” De woorden kwamen rustiger uit dan ik had verwacht.
De lentedruppels buiten het raam hintten op het ontwaken van de natuur, maar in onze woonkamer keerde het klimaat snel terug naar de tijd van lijfeigenschap.
— Kira! — de stem van Semjon klonk vanuit de gang nog voordat ze haar jas had uitgetrokken. — Waar zijn mijn sokken?! Ik zoek ze al sinds de ochtend!