Ze koos zelf de tint van het laminaat, had
discussies met de ontwerper over de keuken,
zocht de gordijnen uit, die Oleg vervolgens
twee avonden lang ophing met een ontevreden blik en eindeloos gezucht.
Hier was elk detail doordrenkt van haar kracht, tijd en geld.
Juist daarom vond ze het vanzelfsprekend om te beslissen waar de bank zou staan en welk tapijt in de woonkamer zou passen.
Maar op een dag verscheen Larisa Petrovna op de drempel.
En met één blik wiste ze alles uit wat Inga als het hare beschouwde.
Het begon allemaal, zoals zo vaak, in de keuken.
— Inga, — rekte haar schoonmoeder met haar harde stem, — heb je alweer borsjt op een vette bouillon gekookt?
Larisa Petrovna stond midden in de keuken, waarin Inga bijna haar hele jaarbonus had geïnvesteerd om een modern keukenblok te installeren, en wees met het air van de eigenares in de pan.
Aan haar hand schitterde een dure ring — een cadeau van haar zoon.
Inga had van Oleg voor haar verjaardag ooit een keukenmixer gekregen. Symbolisch.
— Larisa Petrovna, — Inga probeerde rustig te blijven, hoewel haar stem al verraderlijk beefde, — Oleg houdt van stevige borsjt. En ik ook…
— Oleg houdt ervan! — onderbrak haar schoonmoeder haar en draaide zich direct naar haar zoon. — Zoonlief, kijk eens wat ze je voert! Dat is puur cholesterol! Ze verpest je maag!
Oleg keek op van zijn telefoon, keek naar zijn moeder, toen naar zijn vrouw en staarde meteen weer naar het scherm. Zijn gebruikelijke positie: “ik heb er niets mee te maken”.
— Mam, het is gewoon prima hoor, — mompelde hij. — Inga, begin niet weer.
Niet beginnen? Het was haar schoonmoeder die hier binnenstormde alsof ze de eigenaar van het leven was, en Inga was ook nog eens de schuldige?
Ondertussen ging Larisa Petrovna verder:
— En trouwens, waarom heb je haar die vreselijke rode bank laten kopen? Dat is toch smakeloos! Wij hadden altijd klassiek — beige velours!
Toen barstte Inga los. Niet om de borsjt en zelfs niet om de bank. Maar om dat voortdurende “laten”.
— Larisa Petrovna, dit is ons appartement! En ik beslis zelf welk meubilair hier komt te staan!
Ze kwam vlakbij staan met haar armen over elkaar. Haar schoonmoeder kneep haar ogen samen en haar stem werd onmiddellijk ijskoud.
— Jouw appartement? — grinnikte ze. — Je bent blijkbaar vergeten met wiens geld het gekocht is. Met het mijne, Inga. Hier ben jij niemand. Een tijdelijke gast.
Deze woorden kwamen aan als een klap in het gezicht.
En toen sloeg Oleg eindelijk zijn ogen op.
— Mama heeft gelijk… — zei hij zacht. — Je staat hier ingeschreven, maar het appartement staat op naam van mama. Dat was voordeliger…
Inga’s wereld stortte in een seconde in. Alles wat zij als een gezinswoning beschouwde, bleek andermans terrein te zijn.
Ze investeerde hier geld, betaalde voor de renovatie, kocht meubels, richtte het interieur in, en bleek uiteindelijk “tijdelijk” te zijn.
Ze liep zwijgend naar het raam. Van binnen waren er geen tranen meer, geen hysterie — alleen kou.
Inga herinnerde zich hoe ze onlangs nog het geld voor de inbouwkast had overgemaakt. Negentigduizend hryvnia. Haar geld. Haar bonus.
— Dus ik begrijp het goed, — zei ze onverwacht kalm, — ik heb negentigduizend in úw appartement geïnvesteerd, Larisa Petrovna?
Haar schoonmoeder wuifde het minachtend weg.
— Inga, je bent toch de echtgenote! Dat is het gezinsbudget. Je bent verplicht om bij te dragen.
Inga knikte.
— Aangezien ik hier niemand ben… dan gaan we daar maar vanuit.
Ze pakte haar telefoon en toetste het nummer in dat ze bewaarde “voor het geval dat”.
— Hallo. Ja, met Inga. Bent u er al? Kom maar naar boven. Appartement veertien.
Larisa Petrovna trok verbaasd haar wenkbrauwen op.
— Wie heb je gebeld? Een taxi?
Inga glimlachte wrang.
— Nee. Iemand die u juridisch zal uitleggen wie wie is.
Een minuut later ging de deurbel.
Inga deed rustig open. Op de drempel stond een lange man in een duur donker pak met een leren koffer.
— Goedendag. Artur, de advocaat van Inga. Ik denk dat we iets te bespreken hebben.
Larisa Petrovna verstijfde alsof ze met ijskoud water was overgoten. In het bijzijn van een vreemde nam ze meteen een deftige toon aan.
— Neem me niet kwalijk, maar wat gebeurt hier eigenlijk?
Artur opende rustig zijn map.
— Larisa Petrovna, ik behartig de belangen van Inga wat betreft de gemeenschappelijke eigendommen.
Haar schoonmoeder lachte zenuwachtig.
— Welke eigendommen? Het appartement is van mij!
De advocaat glimlachte flauwtjes.
— Formeel gezien — ja. Maar er is een nuance.
Hij overhandigde haar de documenten.
— Dit is een notarieel bekrachtigd contract voor de koop en verkoop van een aandeel in het appartement. Een maand geleden ondertekend door uw zoon.
De handen van Larisa Petrovna trilden.
— Oleg?.. Wat betekent dit?!
Inga kwam langzaam dichterbij.
— Diezelfde negentigduizend die ik “verplicht was bij te dragen”, waren niet voor de kast. Dat was de eerste betaling voor vijfentwintig procent van het appartement. Het aandeel van Oleg.
De schoonmoeder verbleekte.
— Heb je haar jouw deel verkocht?!
Oleg slikte zenuwachtig.
— Mam… ik was het zat. Je controleerde alles. Ik wilde tenminste een beetje vrijheid…
Alles werd duidelijk. Oleg probeerde al lang onder de druk van zijn moeder uit te komen, maar was bang voor een openlijk conflict.
Inga begreep echter dat alleen een officieel contract haar enige bescherming zou bieden.
Artur ging rustig verder, alsof hij een droog rapport voorlas:
— Volgens het contract heeft Inga het recht om ofwel de terugbetaling van de aanbetaling in dubbele omvang te eisen — honderdtachtigduizend hryvnia, ofwel de registratie van het aandeel definitief te maken en mede-eigenaar van het appartement te worden.
Er viel een zware stilte in de kamer.
Larisa Petrovna keek haar schoondochter voor het eerst anders aan. Niet meer als een “tijdelijke gast”, maar als een bedreiging voor haar controle.
— Dat geld hebben we niet! — barstte ze uit. — Inga, je bent toch familie!
Maar nu betekenden deze woorden niets meer.
— Ik kan wachten, — antwoordde Inga rustig. — Of we ronden de overdracht af. Aan u de keus.
De schoonmoeder wierp zich op haar zoon:
— Oleg, zeg er wat van! Je laat dit je moeder toch niet aandoen!
Oleg zweeg. Voor het eerst in jaren zag hij eruit als een man die besefte hoe gebroken hij was.
— Mam… het is genoeg.
Larisa Petrovna perste er met trillende lippen uit:
— Goed. Ik geef het geld terug. Morgen. Ga alleen weg.
Ze dacht dat ze gewonnen had. Dat alles weer onder haar controle zou komen.
Maar Inga schudde onverwacht haar hoofd.
— Nee. Er komt geen geld.
Iedereen staarde haar aan.
— Ik hoef dat aandeel niet. En ik hoef jullie compensaties niet.
Ze draaide zich om naar Artur.
— Ik wil de scheiding aanvragen. En alles opeisen waar ik volgens de wet recht op heb: alimentatie, compensatie en mijn deel van het gezamenlijke spaargeld.
— Ik heb dit appartement niet nodig. Ik heb vrijheid nodig.
Larisa Petrovna zakte ineen op de gehate rode bank.
Oleg keek Inga aan met ogen vol paniek.
— Inga, wacht… Ik probeerde het toch…
— Probeerde het? — vroeg ze zachtjes. — Proberen is naast me gaan staan en tegen je moeder zeggen: “Dit is mijn vrouw”.
— Maar jij zat met je telefoon terwijl ik werd vernederd.
— Jouw negentigduizend waren geen betaling voor een aandeel. Het was de eerste aanbetaling voor mijn vrijheid.
Ze pakte haar tas.
— Artur, morgen beginnen we met het opstellen van de documenten.
Ze verlieten samen het appartement.
Larisa Petrovna bleef op de rode bank zitten die ze zo haatte.
En Oleg keek Inga na alsof hij voor het eerst begreep wat hij verloren had.
— Waar ga jij naartoe?! — schreeuwde zijn moeder toen hij zijn jas aantrok.
Oleg draaide zich langzaam om.
— Ik ga weg, mama. Een plek zoeken waar ik mijn eigen leven kan leiden.
— En jij blijft hier. Met je controle. Met je regels. En met je appartement.
De deur sloot zich.
Voor altijd.
