Maria was vandaag in een opperbest humeur: ze neuriede zelfs zachtjes voor zichzelf terwijl ze klaar was met de afwas.
— Heb je het op? — vroeg ze, terwijl ze zich omdraaide. — Geef me het bord maar!
Oleg overhandigde haar het bord en slaakte een diepe zucht.
— Maritsjka… misschien moet je toch maar niet gaan?
— Wat zei je? — hoorde Maria hem niet goed. — Wacht even!
Ze was snel klaar met de afwas, draaide de kraan dicht en ging tegenover haar man zitten.
— Ik luister naar je, — zei ze.
— Ik zeg, misschien is het beter dat je morgen niet gaat? — herhaalde Oleg. — Je hebt niets te zoeken bij mijn moeder.
Maria keek hem verbaasd aan.
— Oleg… — zuchtte ze. — Ten eerste hebben we alles al besloten.
Ten tweede belde je moeder me zelf op en vroeg ze nadrukkelijk of ik wilde komen.
Het is immers haar jubileum, geen gewone verjaardag.
En ten derde weet je heel goed dat ik de afgelopen zes maanden niet verder ben gekomen dan de speeltuin en de winkel.
Ik wil er ook even tussenuit en van omgeving veranderen.
— En wat had je dan verwacht? — vroeg Oleg verbaasd. — Toen je aan een kind begon, begreep je toch waar je aan begon.
Het is geen speelgoed. Een kind heeft voortdurend aandacht nodig.
En trouwens, welke normale moeder wordt er nu moe van haar eigen kind? Ik begrijp je klachten niet.
— Ik heb geen klachten, — antwoordde Maria rustig. — Ik wil gewoon naar de verjaardag van je moeder gaan.
Even ontspannen, de zinnen verzetten… Ik ga niet met vriendinnen naar een café, maar met mijn man naar het jubileum van zijn moeder.
En dat nog wel op haar eigen uitnodiging!
— En ik vind dat je daar niet heen moet gaan! Je bent een moeder! — verhief Oleg zijn stem.
— En jij bent een vader, — glimlachte Maria zachtjes. — Laten we je moeder dan telefonisch feliciteren, en het cadeau geef je haar later wel.
— Hoe bedoel je? — begreep hij niet.
— Je zei het zelf: een kind heeft de voortdurende aandacht van de ouders nodig.
Dat betekent dat we morgen thuisblijven en samen voor het kind zorgen.
Je bent immers net zo goed een ouder als ik.
Alleen toen jij naar de verjaardagen van je vrienden of zus ging, vergat je dat op de een of andere manier.
— Ik moest uitrusten!
— En ik niet dan? Ik ben dag en nacht bij het kind — veel meer dan jij.
— Je bent een moeder!
— En jij bent een vader!
Oleg begreep dat het niet makkelijk zou zijn om haar te overtuigen.
Ze was vastbesloten: of ze gaan samen, of ze gaan helemaal niet. Eigenwijs…
Toen besloot hij het over een andere boeg te gooien.
— Goed, — gaf hij toe. — En bij wie blijft Pavlik dan? Je neemt hem toch niet mee naar het restaurant?
— Bij mijn moeder. Ze bood zelf aan om op hem te passen.
— En schaam je je niet om haar ermee te belasten? Het kind is pas een half jaar oud! Hij moet door zijn ouders worden opgevoed!
— Natuurlijk. Dus blijven we thuis en zorgen we voor het kind? — vroeg Maria kalm.
— Nou… vooruit, laten we gaan… Maar wat trek je aan? We hebben geen geld voor een nieuwe jurk en geen tijd om naar de winkel te gaan.
— Dat is helemaal geen probleem! — lachte ze. — Je hebt gewoon niet gemerkt dat ik wat ben afgevallen.
Ik pas prima in mijn jurken, die trouwens bijna nieuw zijn — twee ervan heb ik slechts één keer gedragen.
…De volgende dag was Oleg in een vreselijk humeur.
Hij had erop gerekend dat de avond heel anders zou verlopen: hij zou kunnen ontspannen, uitrusten, misschien zelfs dansen met een leuke vrouw…
En trouwens, het jubileum van zijn moeder was een uitstekend excuus om na middernacht thuis te komen, wanneer het in huis al stil was.
Maar Maria besloot met hem mee te gaan.
Maria daarentegen was in een uitstekend humeur.
Pavlik gedroeg zich rustig, was niet huilerig, en speelde afwisselend in zijn bedje en in de wipstoel, waardoor ze rustig de tijd had om zich klaar te maken.
Bovendien kwam haar moeder zelfs eerder dan beloofd, dus er was geen sprake van haast.
Maria besloot geen taxi te bellen — waarom onnodige kosten maken?
Het restaurant lag vlakbij de halte en er was tijd genoeg.
Oleg zou direct vanuit zijn werk komen, en ze spraken af bij de ingang.
— Heb je je niet bedacht? — bromde hij in de hoorn.
Maria glimlachte slechts en schudde haar hoofd.
…Ze feliciteerden de jubilaris, omhelsden haar, overhandigden de bloemen en het cadeau, en namen daarna hun plaats aan tafel in.
— Marijka, laat me wat salade voor je opscheppen! — bood haar schoonmoeder zorgzaam aan.
— Dat mag ze niet! — viel Oleg somber in. — Ze geeft borstvoeding!
— Maar ik bied haar toch geen champagne aan!
— Dat ook nog eens! — riep hij verontwaardigd uit.
— Bedankt voor de zorg, maar ik weet zelf wel wat ik wel en niet mag eten, — antwoordde Maria kalm.
— En vis mag ze ook niet! — hield Oleg even later vol, toen zijn vader haar een visschotel aanbood. — Heb je wel aan het kind gedacht?
— Oleg, alles is onder controle, maak je geen zorgen, — antwoordde ze.
Met de minuut werd Oleg somberder: Maria genoot er zichtbaar van dat ze er eindelijk eens uit was.
— Schaam je je niet? — siste hij. — Je hebt het kind bij oma gelaten en zelf maak je plezier!
Wat als hij daar zonder zijn moeder ligt te huilen?
— Hij huilt niet, — antwoordde Maria rustig. — Hij heeft zijn puree gegeten en slaapt al.
Ik heb tien minuten geleden mijn moeder gebeld. Ben je dat vergeten?
Oleg fronste slechts zijn wenkbrauwen en begon snel zijn salade te eten.
«Je krijgt haar nergens mee… Eigenwijs!» — dacht hij.
— Olegzjik, zullen we dansen? — stelde Maria voor. — Live muziek… Wanneer hebben wij voor het laatst gedanst?
— Ga zelf maar, — bromde hij. — Ik heb geen zin.
Op dat moment stapte een vriendelijke man van een jaar of veertig naar hun tafel en vroeg beleefd aan Oleg:
— Vindt u het goed als ik uw gezelschapsdame ten dans vraag?
Oleg trok een scheef gezicht, maar knikte toch.
Maria keerde na de dans terug aan tafel en kreeg meteen verwijten naar haar hoofd:
— Zeg eens, heb jij überhaupt een geweten?
Ik zei dat ik een slecht humeur had, en in plaats van me te steunen, ging je dansen met een vreemde man!
Een getrouwde vrouw, een moeder! Het kind is thuis en jij bent hier aan het feesten! Hoe moet ik dat zien?
Hij sprak luid genoeg, en de jubilaris keek hem streng aan en riep haar zoon bij zich.
— Wat ben je aan het doen? — siste ze, terwijl ze bleef glimlachen naar de gasten. — Maria is mijn gast!
Ze ziet bij jou het daglicht niet meer, ze kan zelfs niet naar de kapper gaan!
Ik heb haar speciaal uitgenodigd omdat ik zie hoe zwaar ze het heeft.
Ik werk en kan niet vaak helpen, maar ik heb haar tenminste voor het feest uitgenodigd zodat ze wat kan uitrusten. Heb je dan helemaal geen medelijden met haar?
— Mam, waar heb je het over? Waarom zou ik medelijden met haar moeten hebben?
Waarvan moet ze uitrusten? Van haar eigen kind? Ze is een moeder! En ze werkt niet!
Haar enige taak is onze zoon! Wat nou vermaak?
— Zoon, het spijt me, maar nu gedraag je je als een egoïstisch en harteloos mens!
Ik herken je niet meer. Waag het niet mijn feest en Maria’s humeur te verpesten!
Maar de woorden van zijn moeder hielpen niet. Oleg voelde zich alleen maar meer beledigd.
— We gaan naar huis! — zei hij kortaf tegen Maria. — Ik heb een taxi besteld.
— Oleg… we zijn er pas net…
— Ik vertrek! — riep hij bijna uit. — En jij kunt blijven en dansen tot de ochtend als je wilt!
Hij draaide zich abrupt om en liep naar de uitgang zonder zelfs maar afscheid te nemen van zijn ouders.
Maria snelde hem achterna, terwijl ze haar tranen bedwong.
— En waarom moest dit nu zo nodig? — begon Oleg al in de taxi. — Kijk waar je eigenwijsheid toe heeft geleid!
Je moeder zit na het werk met het kind, het kind is thuis zonder jou, je hebt mijn humeur verpest en het feest van mijn moeder. Was het dat waard?
Hij bleef nog lang doorpraten, haar verwijten makend en beschuldigend, ervan overtuigd dat dit een les voor haar moest zijn.
Maria luisterde zwijgend, keek uit het raam en huilde zachtjes…
…Een maand later pakte ze haar spullen en vertrok met het kind naar haar moeder.
Ze was niet langer van plan zo’n behandeling te pikken.
En toch bleef er ergens diep vanbinnen een sprankje hoop: misschien zou Oleg tot inkeer komen, zijn excuses aanbieden, veranderen…
Hoewel ze er al bijna niet meer in geloofde dat mensen op die leeftijd nog kunnen veranderen.
